The Poemarium

Orhan Veli - Gün olur (There are days)

Gün olur, alır başımı giderim,
Denizden yeni çıkmış ağların kokusunda.
Şu ada senin, bu ada benim,
Yelkovan kuşlarının peşi sıra. Dünyalar vardır, düşünemezsiniz;
Çiçekler gürültüyle açar;
Gürültüyle çıkar duman topraktan. Hele martılar, hele martılar,
Her bir tüylerinde ayrı telaş!...

Gün olur, başıma kadar mavi; 
Gün olur başıma kadar güneş; 
Gün olur, deli gibi... 

(Orhan Veli, Istanbul, 13 April 1914 - 14 November 1950)

There are days

There are days when I pack up and leave
In the smell of the nets pulled out of the sea
Drifting from this island to that
In the trail of the shearwaters.

There are worlds here which you can't imagine
Where flowers bloom with a tumult
And smoke bursts with a blast out of the soil.

And the seagulls, those seagulls
Perk up with a fresh urge in each feather.

There are days I'm blue from top to toe,
There are days when the sun is all over me,
There are days just crazy...

(Translated by Talat Sait Halman, Just for the Hell of It - 114 Poems by Orhan Veli)

Nazım Hikmet - Severmişim Meğer (Things I didn't know I loved)

(scroll down for translation)

Severmişim Meğer

yıl 62 Mart 28
Prag-Berlin treninde pencerenin yanındayım
akşam oluyor
dumanlı ıslak ovaya akşamın yorgun bir kuş gibi inişini severmişim meğer
akşamın inişini yorgun kuşun inişine benzetmeyi sevmedim


toprağı severmişim meğer
toprağı sevdim diyebilir mi onu bir kez olsun sürmeyen
ben sürmedim
platonik biricik sevdam da buymuş meğer

meğer ırmağı severmişim
ister böyle kımıldanmadan aksın kıvrıla kıvrıla tepelerin eteğinde
doruklarına şatolar kondurulmuş Avrupa tepelerinin
ister uzasın göz alabildiğine dümdüz
bilirim aynı ırmakta yıkanılmaz bir kere bile
bilirim ırmak yeni ışıklar getirecek sen göremeyeceksin
bilirim ömrümüz beygirinkinden azıcık uzun karganınkinden alabildiğine kısa
bilirim benden önce duyulmuş bu keder
benden sonra da duyulacak
benden önce söylenmiş bunların hepsi bin kere
benden sonra da söylenecek

gökyüzünü severmişim meğer
kapalı olsun açık olsun
Borodino savaş alanında Andırey'in sırtüstü seyrettiği gök kubbe
hapiste Türkçeye çevirdim iki cildini Savaşla Barış'ın
kulağıma sesler geliyor
gök kubbeden değil meydan yerinden
gardiyanlar birini dövüyor yine

ağaçları severmişim meğer
çırılçıplak kayınlar Moskova dolaylarında Peredelkino'da kışın
çıkarlar karşıma alçakgönüllü kibar
kayınlar Rus sayılıyor kavakları Türk saydığımız gibi
İzmir'in kavakları
dökülür yaprakları
bize de Çakıcı derler
yar fidan boylum
yakarız konakları
Ilgaz ormanlarında yıl 920 bir keten mendil astım bir çam dalına
ucu işlemeli

yolları severmişim meğer
asfaltını da
Vera direksiyonda Moskova'dan Kırım'a gidiyoruz Koktebel'e
asıl adı Göktepe ili
bir kapalı kutuda ikimiz
dünya akıyor iki yandan dışarda dilsiz uzak
hiç kimseyle hiçbir zaman böyle yakın olmadım

eşkiyalar çıktı karşıma Bolu'dan inerken Gerede'ye kırmızı yolda ve yaşım on sekiz
yaylıda canımdan gayri alacakları eşyam da yok
ve on sekizimde en değersiz eşyamız canımızdır
bunu bir kere daha yazdımdı
çamurlu karanlık sokakta bata çıka Karagöz'e gidiyorum Ramazan gecesi
önde körüklü kaat fener
belki böyle bir şey olmadı

çiçekler geldi aklıma her nedense
gelincikler kaktüsler fulyalar
çiçekleri severmişim meğer
üç kırmızı karanfil yolladı bana hapishaneye yoldaşlar 1948
yıldızları hatırladım
severmişim meğer

gözümün önüne kar yağışı geliyor
ağır ağır dilsiz kuşbaşısı da buram buram tipisi de
meğer kar yağışını severmişim

güneşi severmişim meğer
şimdi şu vişne reçeline bulanmış batarken bile
güneş İstanbul'da da kimi kere renkli kartpostallardaki gibi batar
ama onun resmini sen öyle yapmayacaksın

meğer denizi severmişim
hem de nasıl
ama Ayvazofki'nin denizleri bir yana

...

kırmızı sarı yeşil balonlarda çocuk çığlıklarıyla güneş,
gökyüzü mavi ışıklarıyla
kim derdi ki hikayem böyle biter
yağmurlar mevsimine girdim kederli şiirler mevsimine
bir şeyler bekliyorsun benden değil
sözler duruyor aramızda birbirimize ulaşmadan
çocuk çığlıklarıyla güneş kırmızı sarı yeşil balonlarda
yorgun ve umutsuz bakıyoruz sözlerimize

...

Dünyayı verelim çocuklara hiç değilse bir günlüğüne
allı pullu bir balon gibi verelim oynasınlar
oynasınlar türkü söyleyerek yıldızların arasında
dünyayı çocuklara verelim
kocaman bir elma gibi sıcacık bir ekmek somunu gibi
hiç değilse bir günlüğüne doysunlar
dünyayı çocuklara verelim
bir günlük de olsa öğrensin dünya arkadaşlığı
çocuklar dünyayı alacak elimizden
ölümsüz ağaçlar dikecekler

...

Yoruldun ağırlığımı taşımaktan
ellerimden yoruldun
gözlerimden gölgemden
sözlerim yangınlardı
kuyulardı sözlerim
bir gün gelecek ansızın gelecek bir gün
ayak izlerimin ağırlığını duyacaksın içinde
uzaklaşan ayak izlerimin
ve hepsinden dayanılmazı bu ağırlık olacak

(Nazım Hikmet, Thessaloniki, 20 November 2001 – 3 June 1963)

Things I didn't know I loved

it's 1962 March 28th
I'm sitting by the window on the Prague-Berlin train
night is falling
I never knew I liked
night descending like a tired bird on a smoky wet plain
I don't like
comparing nightfall to a tired bird

I didn't know I loved the earth
can someone who hasn't worked the earth love it
I've never worked the earth
it must be my only Platonic love

and here I've loved rivers all this time
whether motionless like this they curl skirting the hills
European hills crowned with chateaus
or whether stretched out flat as far as the eye can see
I know you can't wash in the same river even once
I know the river will bring new lights you'll never see
I know we live slightly longer than a horse but not nearly as long as a crow
I know this has troubled people before
and will trouble those after me
I know all this has been said a thousand times before
and will be said after me

I didn't know I loved the sky
cloudy or clear
the blue vault Andrei studied on his back at Borodino
in prison I translated both volumes of War and Peace into Turkish
I hear voices
not from the blue vault but from the yard
the guards are beating someone again
I didn't know I loved trees
bare beeches near Moscow in Peredelkino
they come upon me in winter noble and modest
beeches are Russian the way poplars are Turkish
"the poplars of Izmir
losing their leaves. . .
they call me The Knife. . .
lover like a young tree. . .
I blow stately mansions sky-high"
in the Ilgaz woods in 1920 I tied an embroidered linen handkerchief
to a pine bough for luck

I never knew I loved roads
even the asphalt kind
Vera's behind the wheel we're driving from Moscow to the Crimea
Koktebele
formerly "Goktepé ili" in Turkish
the two of us inside a closed box
the world flows past on both sides distant and mute
I was never so close to anyone in my life
bandits stopped me on the red road between Bolu and Geredé
when I was eighteen
apart from my life I didn't have anything in the wagon they could take
and at eighteen our lives are what we value least
I've written this somewhere before
wading through a dark muddy street I'm going to the shadow play
Ramazan night
a paper lantern leading the way
maybe nothing like this ever happened
maybe I read it somewhere an eight-year-old boy
going to the shadow play
Ramazan night in Istanbul holding his grandfather's hand
his grandfather has on a fez and is wearing the fur coat
with a sable collar over his robe
and there's a lantern in the servant's hand
and I can't contain myself for joy
flowers come to mind for some reason
poppies cactuses jonquils
in the jonquil garden in Kadikoy Istanbul I kissed Marika
fresh almonds on her breath
I was seventeen
my heart on a swing touched the sky
I didn't know I loved flowers
friends sent me three red carnations in prison

I just remembered the stars
I love them too
whether I'm floored watching them from below
or whether I'm flying at their side

I have some questions for the cosmonauts
were the stars much bigger
did they look like huge jewels on black velvet
or apricots on orange
did you feel proud to get closer to the stars
I saw color photos of the cosmos in Ogonek magazine now don't
be upset comrades but nonfigurative shall we say or abstract
well some of them looked just like such paintings which is to
say they were terribly figurative and concrete
my heart was in my mouth looking at them
they are our endless desire to grasp things
seeing them I could even think of death and not feel at all sad
I never knew I loved the cosmos

snow flashes in front of my eyes
both heavy wet steady snow and the dry whirling kind
I didn't know I liked snow

I never knew I loved the sun
even when setting cherry-red as now
in Istanbul too it sometimes sets in postcard colors
but you aren't about to paint it that way
I didn't know I loved the sea
except the Sea of Azov
or how much

I didn't know I loved clouds
whether I'm under or up above them
whether they look like giants or shaggy white beasts

moonlight the falsest the most languid the most petit-bourgeois
strikes me
I like it

I didn't know I liked rain
whether it falls like a fine net or splatters against the glass my
heart leaves me tangled up in a net or trapped inside a drop
and takes off for uncharted countries I didn't know I loved
rain but why did I suddenly discover all these passions sitting
by the window on the Prague-Berlin train
is it because I lit my sixth cigarette
one alone could kill me
is it because I'm half dead from thinking about someone back in Moscow
her hair straw-blond eyelashes blue

the train plunges on through the pitch-black night
I never knew I liked the night pitch-black
sparks fly from the engine
I didn't know I loved sparks
I didn't know I loved so many things and I had to wait until sixty
to find it out sitting by the window on the Prague-Berlin train
watching the world disappear as if on a journey of no return

(Translated by Randy Blasing and Mutlu Konuk)